Co jeszcze porabiam?

Władowałem się, proszę ja Was w jakąś przedziwną machinę i jestem regularnie miażdżony przez różne trybiki. Zasadniczo – dziś jest Wielkie Święto. Tak, wielkie – można mi składać życzenia z okazji Pierwszych Od Nie Wiadomo Kiedy Kilku Minut Wyszarpanych Tylko Dla Siebie. Dziękuję, dziękuję, bardzo ładnie śpiewacie „Sto lat”, obawiam się, że zanim skończycie – ja już będę pochłonięty cudzym życiem. Bo w zasadzie ostatnio w ogóle nie żyję swoim życiem, wciąż tylko cudzym. Ato P. coś pilnie potrzebuje i świat się bez tego zawali, a to żyję życiem firmy (nie pamiętam, kiedy wyszedłem z pracy po przyzwoitych 9 godzinach, a nie później – w domu też pracuję: przygotowuję różne takie materiały, czasem robię zamówienia), a to próbuję pomóc przyjacielowi, ba, próbuję nawet napisać książkę (świetna pora, nie? Tyle czasu na to miałem, to mnie teraz wzięło!), próbuję dorobić trochę, bo niby zarabiam nieźle, ale jednak trzy czwarte tego idzie na rachunki, a jedna czwarta nadaje się i tak tylko do oglądania pod mikroskopem. Tak to właśnie świetnie zarabiam. Nie, żebym narzekał na zarobki, gdzie tam! Narzekam na zdzierstwo, jakie widzę dookoła. Zarabiam trochę mniej, niż w Anglii, płacę za mieszkanie dużo więcej, niż tam. Ot, ciekawostka przyrodnicza.

I wiecznie, ale to wiecznie ktoś coś chce!!! Oszaleć można, naprawdę. Sprawy stoją na tyle fatalnie, że jeśli nie dostarczę otaczającemu mnie społeczeństwu tego, czego ono sobie życzy – jestem srogo ukarany. No bo jak to: dla X masz czas, a dla mnie to już nie? Jestem mniej ważny/ważna, tak?

O dziwo, najmniej męczy mnie Rodzicielka. Mówi po prostu: „Jak kiedyś będziesz miał minutkę, to może na kawę wpadniesz…”. Równie mało dręczy Pomidorek: „Będziemy w kontakcie, daj znać, jak znajdziesz chwilkę”. Sęk w tym, że dla pomidorka bardzo bym chciał znaleźć chwilkę, ale nie chu chu…

Uznałem, że od teraz nie podejmuję żadnych zobowiązań. Mail do Prowincjuszki siedzi sobie w mojej skrzynce jako „wersja robocza” i czeka na zmiłowanie, wybacz, Prowincjuszko.

Bardzo dręczy nie praca – dręczy mnie dodatkowo, zupełnie gratis, poczuciem winy, że „skoro tak mnie męczy, to na pewno źle organizuję sobie pracę”. Pewnie tak. Kwatera Główna sprawia wrażenie, jakbym nic nie robił, tylko siedział przed monitorem i czekał w pełnej gotowości na maila typu: „Proszę do 14-tej napisać taki to a taki raport”.

PIK! Piszczy skrzynka (bo mam taką piszczącą), zrywam się na równe nogi, rrrrrrrrrrrrrrtttt, piszę i gotowe. Nic w tym czasie przecież innego robić nie muszę, bo mam stosunkowo pozornie nie-czasochłonną placówkę pod kuratelą. Nie, kurwa, właśnie, że nie. Mam bardzo czasochłonną placówkę pod kuratelą, bo przez większość czasu jestem tam sam, zespół nie pracuje równolegle ze mną. Oj, oj, auć! Już słyszę komentarz Kwatery Głównej: „Noooo, to widać sobie nie radzisz zupełnie, przecież to i tamto”.

Tak, może i to, może i tamto. Sęk w tym, że ta placówka zasadniczo różni się od kilku innych, w których miałem przyjemność przebywać, a nade wszystko – uczyć się tego zawodu. I ja – oczywiście dam sobie radę z tym, spokojna głowa. Stanie się to tuż przed tym, zanim całkiem oszaleję. Nawet nie z powodu samej pracy, bo należę to tych idiotów, którzy w pracy również mogą spać. Bo lubią. Nie tyle spać, co siedzieć w pracy i robić coś. Takich idiotów nauka postanowiła sklasyfikować i nadać im nazwę „pracoholicy”.

Prawda jest taka, że zaczynam szaleć. Wariować po prostu. Robię się rozdrażniony, agresja czasem rośnie do 12 w skali 1-10. Bywam nieprzyjemny dla bliskich mi i serdecznych osób, a nie wiedzieć czemu – oblewam lukrem zupełnie obce, przypadkowe osoby. Jestem po prostu gdzieś tam pogubiony, nie mam mapy, nie mam kompasu, kręcę się jak Apacz w przeręblu (wiem, że mówi się „w przerębli”, ale tak usłyszałem ten tekst po raz pierwszy, a POZA-TYM-KURWA-MAĆ-DLACZEGO-SIĘ-TŁUMACZĘ!!!).

Marzy mi się dom prowincjuszkowych Wieśniaków, choćby na pięć minut. Żeby było cicho, zupełnie cicho. Żeby myśli nie miały wstępu za próg. Warmia mi się ogólnie marzy – bo na Warmię moje różne myśli nie dostają wiz i nie pełzną tam za mną nigdy. Jakimś magicznym cudem zostają na granicy województwa, wściekłe, że nie mogą mnie złapać w Olsztynie, ani okolicach. A tak się składa, że nie mogą.

Skoro jednak nie mogę na Warmię (a nie mogę, bo już naprawdę nie mam kiedy, jak Boga kocham, nie mam kiedy), to postanowiłem książkę napisać. I do tej książki uciekał będę sobie. Choćby to nie wiem jaka głupota miała być, nie wiem, jaki kicz – to właśnie w ten kicz uciekał będę. Taki to będzie urlop.

W listopadzie będę w Warszawie, a być może w październiku – takoż. Zasadniczo muszę zawieźć flaszkę do Jedynego Normalnego Ludzia, jaki mi na tym świecie pozostał i od którego to ja wiecznie coś chcę, dla odmiany, a nie Ludź ode mnie. Ludzia pozdrawiam i ściskam mocno niniejszym. Flaszka  - wiadomo za co. Ludź ostatnio po raz n-ty udowodnił, że nie trzeba wcale poruszać nieba i Ziemi, tylko właśnie Ludzia, bo Ludź może znacznie, ooooo, znacznie więcej, niż niebo i Ziemia razem wzięte. Ludziu, dowiedziałem się ostatnio, że flaszka dla Cię ponoć już w stolicy czeka :-) Pojadę – zobaczę, sprawdzę.

Macie takiego Ludzia??? Takiego, co Wam tyłek ratuje, kiedy już wszystko wskazuje na to, że macie przesrane kompletnie i nic się nie da zrobić? Macie?!

Bo ja mam (chwała Najwyższemu!).

A w ogóle…

Nie macie pojęcia, jak się za Wami stęskniłem wszystkimi. Strasznie. Za tymi cichymi chwilami, kiedy wokół pusto było i cicho, świeca paliła się na starym, prababcinym biurku, muzyka w tle jakaś się sączyła, kadzidełko wonne dodawało uroku (tylko jeden zapach lubię!), tak było spokojnie, w oddali za oknem las było widać…

Nie ma już biurka… Może kiedyś będzie, bo jeszcze nie wyrzucone, a jedynie rozczłonkowane, w piwnicy czeka na lepsze czasy i na renowację. Świece pali się teraz tylko od święta, do kolacji we dwoje, samemu jakoś by mi do głowy nie przyszło…

Miałem odpocząć pisząc znowu…

A poczułem się jak bezdomny w rzęsistym i zimnym deszczu. Co zaniedbałem? Przecież to nie miłość odbiera takie rzeczy? O czym zapomniałem? Nie moje to wszystko dookoła… Nie moje, nie moje, nie moje! A może mnie-mnie już nie ma? Może istnieję już tylko jako gość w cudzym życiu? Może w moim własnym już nie ma dla mnie miejsca, bo napakowałem tam masę innych ludzi?

Nie pomógł mi blox…  Po raz pierwszy mi nie pomógł. Może czas i z tym skończyć wreszcie i zacząć, no wiecie, ŻYĆ! Poważnie, twardo stąpając po ziemi! Nie ma ludzi, są tylko zobowiązania, nie ma przyjemności, są tylko rytuały udające przyjemność, nie ma życia, jest tylko grafik, a wszystko jest czarno-białe. Nie ma szarości.

Nie ma mnie. Ja się naprawdę skończyłem. Teraz jest typ, który żyje w mojej skórze, w moim ciele. Porusza się w wyznaczonych granicach: żeby nie oberwać, po prostu. Od tego, że za mało czasu mu/jej poświęcam, od tamtego/tamtej, że jestem źle zorganizowany, że za dużo piję, że za mało piję, że za dużo palę (NO I CHUJ!), że to, że tamto, że sramto.

Nie ma mnie już wcale. Zmieniłem się w kawałek plasteliny, który wszyscy ugniatają na swoją modłę. Tylko serce mam wciąż moje. Wiadomo – złośliwość losu…